ROZDZIAŁ 1. 'Maj' cz. 1

- Mogę zaczynać? – Spytałam siadając po turecku na przeciwległym końcu łóżka.

                Asia ziewnęła szeroko otwierając malutką buzię i przeciągnęła się. Uznałam to za znak do rozpoczęcia opowieści.

 - Ta historia... – Zaczęłam cichutko, skupiając wzrok na jednym ze zdjęć stojących na półce. Przedstawiało młodą dziewczynę, która prowadziła spokojne życie. Miała plany, marzenia. I na pewno nie spodziewała się, że jej życie tak bardzo się odmieni. – Ta historia nie opowiada o księżniczce więzionej w wysokiej wieży strzeżonej przez złego smoka. Ani o rycerzu na białym rumaku w lśniącej zbroi. Choć może wydawać się podobna do losów Romea i Julii, nie jest ani bajką ani romantycznym filmem. Jest życiem. A jej początki sięgają lata 2013. roku, kiedy 29. czerwca młodzi po raz pierwszy się spotkali...

- Aniołku... -  Byłam już gdzie indziej, a jego głos sprowadził mnie z powrotem na ziemię.

- Tak Kochanie?

- A czy Romeo nie spotkał swojej Julii po raz pierwszy już w maju?

- Tamto się nie liczy! -  Pokazałam mu język i rzuciłam poduszką, która leżała na moich kolanach.

***

PROLOG.

- Mamusiu, no plosę ! – Przekonywała mnie Asia, skacząc po łóżku i podrzucając do góry swojego ulubionego misia.

- Kochanie, przecież słyszałaś to już tyle razy...

- Ale to jest piękne!

- No to może ty mi opowiesz?

- Aniołku...

                Uśmiechnęłam się i odwróciłam w stronę drzwi, skąd dobiegał ten tak dobrze znany mi głos. W progu stał mój mężczyzna. Z wciąż jeszcze wilgotnymi, krótkimi włosami. Ubrany w nonszalanckie spojrzenie, szeroki uśmiech i nisko opuszczone spodnie od piżamy. Na jego opalonej skórze odznaczał się srebrny krzyżyk, który wiele lat temu dostał od starszego brata.

                Asia porzuciła swojego misia i zeskoczyła z łóżka. Pobiegła prosto w ramiona swojego taty, który podniósł ją wysoko nad głowę jakby była lekka jak piórko. Pocałował ją w nosek, a ona roześmiała się cichutko i mocno go przytuliła.

                Moja mała córeczka i mój mąż... Minęło już tyle lat, a ja ciągle nie mogę uwierzyć że są prawdziwi, że to nie sen. Ze już nikt mi ich nie zabierze, że nikt nie zabroni mi kochać...

- Aniołku, - zaczął znowu. – Ja tez bardzo chętnie posłucham tej historii.

                Kiedy postawił Asie na podłodze, szybko pobiegła na łóżko i znowu zaczęła po nim skakać. Objął mnie i pocałował w czoło. Odwróciłam się i w tuliłam w niego. Znów byłam w swojej kryjówce, znów miałam 18 lat...

- Eh... No dobrze. Ale Asiu kładziesz się szybko do łóżka.

- Wsyscy...

                Posłusznie razem z moim mężem położyli się do łóżka, Mała niecierpliwie poklepała miejsce koło siebie. Kiedy zobaczyła że dalej się ociągam wyszczerzyła zęby w uśmiechu i spojrzała na swojego tatę, który od razu wiedział co ma zrobić. Zadowolony z siebie spojrzał na mnie wyzywająco. Za nim zorientowałam się o co chodzi,  już przerzucał mnie sobie przez ramie. Mała śmiała się, skacząc i klaszcząc. Położył mnie na łóżku i oboje zaczęli mnie łaskotać. Zacisnęłam zęby próbując się nie śmiać. Jednak nie wytrzymałam długo i już po chwili wszyscy się śmialiśmy.

- Dobrze, już dobrze... – poddałam się w końcu. Nie miałam szans, żeby z nimi wygrać. – Opowiem wam, tylko już przestańcie...

                Zadowoleni przybili siebie piątkę i ułożyli się wygodnie. A ja znów przeniosłam się do tamtego świata. Do historii którą napisało życie...